Aντιγόνη Τσίνταλη: Αλήθειες για τις σχέσεις που δεν μας έμαθαν

Όταν πρόκειται για τη συναισθηματική νοημοσύνη και ωρίμανση συνήθως είναι ένα πεδίο στη ζωλη του ανθρώπου που αφήνεται στην τύχη του. Τόσο γιατί οι προηγούμενες γενιές μαστίζονταν από ταραγμένες ιστορικά, κοινωνικά και οικονομικά περιόδους, όσο και γιατί η επιστήμη της Ψυχολογίας αναπτύσσεται και ανθίζει μαζί με τους ανθρώπους και την κοινωνία.

Δεν χρειάζεται πάθος για να είναι αληθινό.

Δεν μας έμαθαν, λοιπόν, ότι οι υγιείς σχέσεις δεν είναι πάντα παθιασμένες. Μας έμαθαν, αντιθέτως, να κυνηγάμε την ένταση, χωρίς να είμαστε ικανοί να εντοπίσουμε και να εκτιμήσουμε τη σταθερότητα. Εδώ εντάσσεται και το γνωστό «οι σχέσεις είναι δύσκολες», «έτσι είναι οι σχέσεις» αναφερόμενοι σε εντάσεις, έντονες συγκρούσεις, έλλειψη εμπιστοσύνης και ζήλια ως  απόδειξη αγάπης. Από την άλλη πλευρά, η ηρεμία μάθαμε ότι είναι ένδειξη βαρεμάρας και απουσία ενδιαφεροντος.

Σε μία υγιή σχέση μπορεί να ξυπνήσουν παλιά τραύματα.

Όχι γιατί γεννήθηκαν στην υπάρχουσα σχέση. Όχι γιατί ο σύντροφος μας δεν είναι αντικείμενο αγάπης, αλλά και καθρέφτης των πιο άλυτων κομματιών μας. Σε μία ήρεμη, υγιή σχέση δίνεται ο χώρος και η ηρεμία να έρθουν στην επιφάνεια παλιά τραύματα. Καθώς ο εγκέφαλος ηρεμεί, παίρνει χρόνο να αντιμετωπίσει “παλιές υποθέσεις”. Γι’ αυτό και πολλές φορές ο πόνος μέσα στη σχέση δεν αφορά το «τώρα», αλλά το «τότε».

Η αγάπη δεν θέλει θυσίες.

Τουλάχιστον όχι να κοστίζουν ως θυσίες. Δεν μιλάμε για τις αλλαγές που είναι διατεθειμένος ο καθένας να κάνει για να συνυπάρξει με τον σύντροφό του. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για την αγάπη που  ζητά να μικρύνεις για να χωρέσεις, που απαιτεί θυσίες του εαυτού, ονείρων και ριζική αλλαγή ζωής και εαυτού. Η πιο ώριμη σχέση δεν είναι αυτή που μας κατακλύζει, αλλά αυτή που μας επιτρέπει να είμαστε ολόκληροι και να παραχωρούμε με επίγνωση.