Παινέση Νικολέττα: Όταν τίποτα δεν μοιάζει αρκετό…

Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι αναρωτιούνται: «Έχω μια οικογένεια που με αγαπά, παιδιά, φίλους, δουλειά… Γιατί όμως νιώθω άδειος; Γιατί τίποτα δεν με γεμίζει;»

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές αναζητούμε το νόημα έξω από εμάς. Πιστεύουμε ότι θα το βρούμε σε μια σχέση, σε έναν γάμο, στην απόκτηση παιδιών, στην επαγγελματική επιτυχία ή στην αναγνώριση των άλλων. Κι όμως, όταν η σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι πληγωμένη, καμία εξωτερική επιτυχία δεν μπορεί να καλύψει αυτό το εσωτερικό κενό.

Μεγαλώνουμε συχνά μαθαίνοντας να φροντίζουμε τους άλλους περισσότερο από εμάς. Να είμαστε χρήσιμοι, παραγωγικοί, καλοί γονείς, καλοί σύντροφοι, καλοί εργαζόμενοι. Σπάνια όμως μαθαίνουμε να κοιτάζουμε τον εαυτό μας με κατανόηση και αποδοχή. Αντίθετα, γινόμαστε οι πιο αυστηροί μας κριτές. Μειώνουμε την αξία μας, αμφισβητούμε την επάρκειά μας και πιστεύουμε ότι δεν είμαστε ποτέ αρκετοί.

Όταν κάποιος δεν αναγνωρίζει τη δική του αξία, δυσκολεύεται να νιώσει πραγματικά την αγάπη που του προσφέρουν οι άλλοι. Όχι γιατί δεν τον αγαπούν, αλλά γιατί η εσωτερική του φωνή είναι πιο δυνατή από κάθε εξωτερική επιβεβαίωση. Είναι σαν να προσπαθείς να γεμίσεις ένα δοχείο που έχει ρωγμές· όσο κι αν γεμίζει, το περιεχόμενο χάνεται.

Γι’ αυτό και η σύνδεση με τους άλλους, όσο πολύτιμη κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη σύνδεση με τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι μπορούν να μας στηρίξουν, να μας αγαπήσουν, να σταθούν δίπλα μας. Δεν μπορούν όμως να κάνουν για εμάς τη δουλειά της αυτοαποδοχής.

Αυτό εξηγεί γιατί μερικές φορές βλέπουμε ανθρώπους που «τα είχαν όλα» να παλεύουν σιωπηλά με βαθύ ψυχικό πόνο. Η παρουσία μιας οικογένειας ή παιδιών δεν αποτελεί πάντα προστασία απέναντι στην κατάθλιψη ή την απελπισία. Ο ψυχικός πόνος δεν μετριέται με όσα έχει κάποιος, αλλά με το πώς βιώνει τον εαυτό του και τη ζωή του.

Η αληθινή αλλαγή αρχίζει όταν σταματήσουμε να αναζητούμε την αξία μας αποκλειστικά στα μάτια των άλλων και αρχίσουμε να τη χτίζουμε μέσα μας. Όταν μάθουμε να συγχωρούμε τα λάθη μας, να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας, να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε και να θυμόμαστε ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από την απόδοσή μας ούτε από την επιβεβαίωση που λαμβάνουμε.

Η μεγαλύτερη σχέση που θα έχουμε ποτέ στη ζωή μας είναι αυτή με τον εαυτό μας. Αν αυτή η σχέση είναι γεμάτη απόρριψη, καμία άλλη δεν μπορεί να καλύψει ολοκληρωτικά το κενό. Αν όμως αρχίσουμε να τη φροντίζουμε, τότε και οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους αποκτούν άλλο βάθος, άλλο νόημα και γίνονται πηγή χαράς, όχι μέσο για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε.

Γιατί τελικά, το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται μόνο σε αυτούς που αγαπάμε. Βρίσκεται και στον τρόπο που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πιστέψει ότι αξίζει να αγαπηθεί.

Παινέση Νικολέττα,

Ψυχολόγος, MSc